Dijital G/Ç mi fieldbus mu: muayeneniz gerçekte ne kadar entegrasyona ihtiyaç duyar.

Muayene hücreniz gerçekte ne kadar entegrasyona ihtiyaç duyar?

Doğru entegrasyon miktarını tek bir soru belirler: sonuç bir bit mi yoksa veri mi taşımak zorunda? Red mekanizmasını tetikleyen bir geç veya kal kararı tek bir bittir ve tek bir bit için fieldbus gerekmez. Parçanın hangi varyant olduğu ya da sayısal bir güven değeri gibi kodlanmış bir sonuç bir bitten fazlasıdır ve değer taşıyabilen bir bus ister. Zaman damgası, mod ve parça başına milimetre ölçümlerinden oluşan, bir kalite veritabanına giden yapılandırılmış bir kayıt ise kendi verisini betimleyen bir protokol ister. Önce bu soruyu yanıtlayın; entegrasyon kademesi kendiliğinden belli olur.

Hücrelerde işler, sonuçtan değil protokolden başlandığında yanlış gider. Bir ekip, yalnızca geç veya kal bilgisi aktaran bir kontrol için tam bir fieldbus’ta standartlaşır, sonra da hücrenin hiç ihtiyaç duymadığı bir bus’ı yapılandırmakla devreye alma zamanını harcar. Adente Vision, Aden Group bünyesindeki ADENTE Advanced Engineering Technologies tarafından geliştirilen ve otomasyon sistem entegratörleri üzerinden satılan bir edge-AI görsel muayene ünitesidir ve dört 24V giriş ve çıkış ile beş endüstriyel protokolü sunar; böylece aynı ünite her üç kademeye de uyar. Yani kademe, satın alma anında seçmeniz gereken bir ürün değil, her hücre için ayrı verilen bir kablolama kararıdır. Üniteler arasında asıl değişen şey, bu elektroniğin etrafındaki kabuktur; görüntü işleme muhafaza varyantları yazısı bunu adım adım ele alıyor.

Ne zaman yalnızca dijital 24V G/Ç yeterlidir?

Sonuç, kontrolörün doğrudan işleme aldığı tek bir karardan ibaretse dört 24V dijital çıkış yeterlidir. Bir çıkışı geçe, birini kala, birini hazıra ve birini arızaya bağlayın; kontrolörün red mekanizmasını tetiklemek ve muayenenin çalıştığını görmek için ihtiyaç duyduğu her şey elinizdedir. Yapılandırılacak bir bus, üzerinde anlaşılacak bir adres haritası ve yolda bir ağ geçidi yoktur; bu yüzden en hızlı devreye alınan ve en az bozulma noktası taşıyan kademe budur. Ünite, tam olarak bu el sıkışma için 24V’ta 4 giriş ve 4 çıkış taşır.

Dijital G/Ç’nin sınırı, ne kadar bilgi aktarabildiğidir. Dört çıkış dört bittir; yani bir geç, bir kal ve birkaç durum bilgisi taşır, o kadar. Kontrolöre bir parçanın çeşitli varyantlardan hangisi olduğunu söylemeniz, bir güven değeri iletmeniz veya bir ölçüm bildirmeniz gerektiği anda dört bit tükenir ve bir kademe yükselirsiniz. Az sayıda varyantı çıkışlara bit olarak kodlamak bunu biraz esnetir; ancak sonuç gerçekten bir karar değil de veriyse, bu, G/Ç’yi aşırı yüklemek yerine fieldbus’a geçmenin işaretidir.

Dijital G/Ç, fieldbus veya OPC UA: bir bakışta entegrasyon kararı

Üç kademe birbirini dışlamaz. Yaygın bir çözüm, gerçek zamanlı red için dijital G/Ç’yi, raporlama için de paralelde OPC UA’yı kullanmaktır; böylece hızlı karar ve yapılandırılmış kayıt, her biri kendine uygun katmandan ilerler.

Ne zaman bir fieldbus’a yükselmelisiniz?

Sonuç tek bir karar yerine kodlanmış bir değere dönüştüğünde fieldbus’a yükselin. Karede hangi parça varyantının bulunduğunu tanımak, kontrolörün eşik uygulayabileceği parça başına bir güven değeri iletmek veya sürekli artan bir parça sayısını taşımak dört bitten fazlasını ister; fieldbus bunları PLC’nin taramasında okuduğu bir değer olarak taşır. Bu, bir tanıma sonucunun robot için program seçim koduna dönüştüğü ya da sayımların darbeli bir çıkıştan çıkarılmak yerine doğrudan hat gösterge paneline aktarıldığı kademedir.

Hangi fieldbus sorusu bir sıralama değil, kontrolörün konuştuğu protokole uyum kararıdır. Ünite PROFINET, EtherNet/IP, Modbus TCP ve EtherCAT’i sunar; böylece bir Siemens veya Rockwell hattının yerel bus’ını, karışık bir hücrenin nötr Modbus TCP’sini ya da hızlı senkronize bir hücrenin belirlenimci EtherCAT’ini konuşabilir. Yapılandırılacak bir bus ve üzerinde anlaşılacak bir adres haritası olduğu için devreye alma maliyeti düz G/Ç’den yüksektir; yine de sınırlı ve öngörülebilir bir maliyettir ve karşılığında kabloların taşıyamadığı veriyi taşıma imkanını verir. Karışık kontrolörlü bir hatta en az sürtünme yaratan nötr seçenek olan Modbus TCP yolu ise kendi yazısında ele alınıyor.

OPC UA ne zaman fazladan katmana değer?

Sonuç, anlamıyla birlikte MES veya SCADA katmanına ulaşması gereken yapılandırılmış bir kayıtsa, OPC UA fazladan katmana değer. Dijital G/Ç bir bit, klasik bir fieldbus bir değer gönderirken OPC UA adlandırılmış, tipli, gezinilebilir veri gönderir: parça başına bir milimetre ölçümü, etkin muayene modu, bir zaman damgası. Hepsi kendini betimler; böylece kalite sistemi bunları elle bakılan bir eşleme tablosu olmadan işleyebilir. Ünite, parça başına form öğesi konumlarını ve boyutlarını milimetre cinsinden ölçtüğünde ve bu sayıların üretilen ünite başına izlenebilir olması gerektiğinde, onları temiz biçimde taşıyan kademe budur.

Maliyeti şu: OPC UA, üçü arasında ayağa kaldırılması en ağır olanıdır; dolayısıyla yalnızca bir red sinyaline ihtiyaç duyan bir hücre için fazla kaçar. Dürüst varsayılan, sonucu taşıyan en düşük kademeyi kullanmaktır: bir geç veya kal için dijital G/Ç, kodlanmış bir sonuç için fieldbus, MES’e yapılandırılmış veri için OPC UA; birleşimi ise ancak hücrenin gerçekten hem gerçek zamanlı bir karara hem de raporlamaya ihtiyacı varsa. Ünite yaklaşık 30 dakikada kurulduğundan ve üç kademenin tamamını sunduğundan, devreye alma yükünü belirleyen donanım değil entegrasyon kademesidir; işi gören en küçüğünü seçmek de çalışan bir hücreye giden en hızlı yoldur. Bu kararın bağlandığı dört adımlı Monte Et, Nişan Al, Yapılandır, Kabla kurulum akışı için 30 dakikalık kurulum kılavuzuna bakın, kademeleri sistem sayfasındaki bağlantı seçenekleriyle eşleştirin, tam yöntem için de temel kılavuza bakın.